| چگونگی تدریس درس«هنر و معماری» تاریخ ایران باستان و جهان، با بهرهگیری از روشهای فعال تدریس: رویکرد درسپژوهی |
| کد مقاله : 1175-6THAHCONF |
| نویسندگان |
|
تینا هداوند *1، زهرا دیناری2، مرضیه امیریان فارسانی3 1دانشجوی آموزش تاریخ 2دانشجوی آموزش ابتدایی 3دانشجوی آموزش علوم اجتماعی |
| چکیده مقاله |
| درسپژوهی رویکردی نظاممند برای بهبود آموزش و یادگیری است که با تمرکز بر فرایند یادگیری دانشآموزان، به ارتقای توانمندی معلمان و اصلاح شیوههای تدریس کمک میکند. درس پژوهی می تواند ابزای کارآمد در آموزش تاریخ باشد. هدف پژوهش حاضرنیز، بررسی چگونگی تدریس درس هنر و معماری در تاریخ ایران باستان و جهان (پایه دهم انسانی) با استفاده از رویکرد درس پژوهی است. در راستای هدف اصلی پژوهش، چهار مضمون اساسی استخراج گردید: اثربخشی تدریس، تعامل و محیط یادگیری، مهارتها و تأثیر معلم، و ابزارها و روشهای تدریس. مضمون اثربخشی تدریس شامل توجه به تکالیف دانشآموزان، تسلط بر محتوای درسی و ارزشیابی بود. تعامل و محیط یادگیری به چیدمان کلاس، فضای آموزشی و تعامل با دانشآموزان اشاره داشت. مهارتها و تأثیر معلم شامل تواناییهای فردی و تاثیر بر یادگیری دانشآموزان بود. ابزارها و روشهای تدریس نیز به بهرهگیری از روش های تدریس و ابزارهای آموزشی اختصاص یافت. نتایج نشان داد که در تدریس نخست، ضعفهایی همچون یکنواختی در ارائه، نبود ارزشیابی گذشتهنگر، کمبود مشارکت فعال دانشآموزان و فقدان استفاده از ابزارهای متنوع وجود داشت. پس از نقد و بازاندیشی گروهی، در تدریس دوم اصلاحاتی نظیر مشارکت فعال دانشآموزان، استفاده از ابزار و دستسازه، روشهای متنوع و فعال، آموزش گروهی و ارزشیابی همراه با بازخورد اعمال شد. یافتهها نشان داد که مشارکت معلمان در فرایند درسپژوهی نه تنها کیفیت تدریس را ارتقا میدهد، بلکه موجب افزایش یادگیری مؤثر دانشآموزان و ایجاد فضای صمیمانه و همکارانه میان معلمان میشود. |
| کلیدواژه ها |
| درسپژوهی، تاریخ، تدریس، هنر و معماری. |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |