بازاندیشی در آموزش تاریخ با رویکرد مکان‌محور: ظرفیت‌های جغرافیا در ارتقای دانش تدریس محتوا
کد مقاله : 1256-6THAHCONF
نویسندگان
زهرا یارمرادی *
عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان
چکیده مقاله
این پژوهش به مسئله فاصله میان حفظ مطالب تاریخی و درک عمیق آن‌ها در فرایند آموزش تاریخ می‌پردازد و می‌کوشد ظرفیت‌های رویکرد مکان‌محور را در ارتقای دانش تدریس محتوا مورد تحلیل قرار دهد. هدف مطالعه، تبیین این دیدگاه است که توجه به مکان و منطق جغرافیایی چگونه می‌تواند شیوه‌های رایج و زمان‌محور تدریس تاریخ را بازاندیشی کرده و زمینه فهم معنادار رویدادهای تاریخی را فراهم سازد. روش کار بر تحلیل نظری و مفهومی استوار است و از بازخوانی انتقادی ادبیات مرتبط با آموزش تاریخ، دانش تدریس محتوا و تفکر جغرافیایی بهره می‌گیرد. نتایج تحلیل نشان می‌دهد نادیده گرفتن بُعد مکانی در آموزش تاریخ، یکی از دلایل اصلی شکل‌گیری یادگیری سطحی و حفظ‌محور در میان فراگیران است. بر اساس یافته‌ها، رویکرد مکان‌محور با تقویت درک فضایی، امکان پیوند دادن رویدادهای تاریخی با زمینه‌های اجتماعی، سیاسی و محیطی را فراهم می‌کند و به معلمان کمک می‌کند تا محتوا، مثال‌ها و روایت‌های آموزشی را آگاهانه‌تر انتخاب کنند. این مطالعه نشان می‌دهد بهره‌گیری نظام‌مند از ظرفیت‌های جغرافیا می‌تواند به غنای دانش تدریس محتوا انجامیده و کیفیت یادگیری تاریخ را به‌طور معنادار ارتقا دهد.
کلیدواژه ها
آموزش تاریخ، رویکرد مکان‌محور، دانش تدریس محتوا، تفکر جغرافیایی، یادگیری معنادار.
وضعیت: پذیرفته شده مشروط برای ارائه به صورت پوستر